Μεγαλώνοντας ως μοναχοπαίδι και ζώντας σήμερα μόνη μετά από έναν χωρισμό, η αρθρογράφος της Vogue περιγράφει μια εσωτερική διαδρομή που πολλοί αναγνωρίζουν: τη λεπτή διαφορά ανάμεσα στο να είσαι μόνος και στο να νιώθεις μοναξιά. Στην αναζήτηση παρηγοριάς στράφηκε στο TikTok, όπου ανακάλυψε μια ομάδα δημιουργών περιεχομένου που η ίδια αποκαλεί «influencers της μοναξιάς» — γυναίκες που κινηματογραφούν την καθημερινή, μοναχική τους ζωή. Το αποτέλεσμα, όπως ομολογεί, ήταν παράδοξο: όσο τις παρακολουθεί, τόσο λιγότερο μόνη νιώθει.
- Η αρθρογράφος ζει μόνη σχεδόν έναν χρόνο μετά τον χωρισμό της από τον σύντροφο με τον οποίο συζούσε.
- Παρακολουθεί στο TikTok δημιουργούς όπως η Lana Isa (@lanasololife), που παρουσιάζονται ως «friendless girl».
- Αυτό που εκτιμά περισσότερο είναι η ειλικρίνειά τους: δεν παρουσιάζουν τη μοναξιά πάντα ως ευτυχία.
Πώς η ζωή μόνη έγινε αφορμή για αναζήτηση
Η αφετηρία είναι προσωπική. Ως παιδί που περνούσε πολλές ώρες μόνο του, ένιωθε ότι κάτι δεν ήταν απόλυτα «φυσιολογικό» στον τόσο χρόνο μοναξιάς. Σήμερα, ζώντας σε ένα studio που μοιράζεται τον μισό καιρό με τον σκύλο της, τον Frank, βιώνει και πάλι αυτή τη σιωπή — άλλοτε ως απόλαυση κι άλλοτε ως αμφιβολία για το αν «αποτυγχάνει» επειδή δεν μοιράζεται πια το σπίτι της με κάποιον.
Σε αυτές ακριβώς τις στιγμές αμφιβολίας ανοίγει το TikTok. Η πρώτη δημιουργός που γνώρισε, μέσω μιας φίλης που επίσης ζει μόνη, ήταν η Lana Isa. Αυτοπροσδιορίζεται ως «κορίτσι χωρίς φίλους» και βιντεοσκοπεί συνηθισμένες πράξεις — από το μαγείρεμα μέχρι την επιστροφή δεμάτων στο ταχυδρομείο — με μια εμφανή υπερηφάνεια για την ανεξαρτησία της.
Γιατί η έλλειψη προσποίησης λειτουργεί ως παρηγοριά
Αυτό που τραβά την προσοχή της αρθρογράφου είναι η απουσία εξωραϊσμού. Θυμάται το πρότυπο της Nora Ephron, από δοκίμιό της στο I Feel Bad About My Neck, που πρότεινε να ετοιμάζει κανείς ένα κανονικό γεύμα ακόμη κι όταν τρώει μόνος. Απέναντι σε αυτό, οι έτοιμες πατάτες στον φούρνο της Isa μοιάζουν με μια πιο τολμηρή εκδοχή του να είσαι μόνος: μια απόρριψη της ιδέας ότι πρέπει να «περιποιείσαι» τον εαυτό σου για να είσαι ευτυχισμένος στη μοναξιά σου.
Η αρθρογράφος διακρίνει κάτι διακριτικά ριζοσπαστικό σε γυναίκες που χτίζουν τη δημόσια εικόνα τους γύρω από την ιδιωτικότητα και τη μοναχική ζωή.
Σκέφτεται πόσο λίγες γυναίκες στην οικογενειακή της γραμμή είχαν ποτέ την ευκαιρία να ζήσουν χωρίς σύντροφο. Υπάρχουν στιγμές — συνήθως αργά τις Κυριακές — που αναρωτιέται αν θα ξαναβρεί κάποιον με τον οποίο θα θέλει να συγκατοικήσει, αλλά υπάρχουν εξίσου πολλές στιγμές που χαίρεται τη ζωή που έχει επιλέξει μόνη της.
Η ειλικρίνεια για τις δύσκολες στιγμές κάνει τη διαφορά
Το κρίσιμο σημείο, όπως το θέτει, είναι ότι αυτές οι δημιουργοί δεν χαμογελούν πάντα ούτε εξυμνούν διαρκώς τον τρόπο ζωής τους. Η μοναξιά δεν τις ευχαριστεί πάντα, τα Παρασκευοβράδια χωρίς σχέδια κάποιες φορές τις κάνουν δυστυχισμένες, και μιλούν ανοιχτά γι’ αυτό. Έτσι της θυμίζουν ότι δεν χρειάζεται να είναι απόλυτα συμφιλιωμένη με τη ζωή της για να αντλεί χαρά από αυτήν.
Σήμερα η ίδια λέει ότι έχει την κοινωνική ζωή που ονειρευόταν, περιτριγυρισμένη από φίλους στο Λος Άντζελες και αλλού. Ωστόσο, αυτό δεν την κάνει, όπως γράφει, «καλύτερη» από τις δημιουργούς που παρακολουθεί. Στο τέλος, καταλήγει, είναι όλες απλώς γυναίκες που ζουν μόνες, μαγειρεύουν το δείπνο τους και μαθαίνουν να γεμίζουν — ή να κάθονται ήρεμα μέσα σε — τη σιωπή.
Εσείς πώς βιώνετε τη ζωή μόνοι; Σας παρηγορεί ή σας ενοχλεί το περιεχόμενο στα social media γύρω από τη μοναχική καθημερινότητα; Μοιραστείτε τη δική σας εμπειρία στα σχόλια.
